Weight Loss

Η απώλεια βάρους συχνά παρουσιάζεται σαν αγώνας, σα πίεση, σαν ένα «πρέπει» που γεννιέται από εξωτερικά πρότυπα. Στα γυμναστήρια πολλές φορές γίνεται αυτοσκοπός: αριθμοί στη ζυγαριά, θερμίδες, εξαντλητικά προγράμματα, μια συνεχής προσπάθεια να φτάσουμε ένα σώμα που μοιάζει αποδεκτό στα μάτια των άλλων.

Στη γιόγκα, όμως, η σχέση με το σώμα είναι διαφορετική. Η γιόγκα δεν επιδιώκει να «διορθώσει» το σώμα, αλλά να το επαναφέρει στη φυσική του αρμονία. Γιατι;

Γιατί όταν ο άνθρωπος επιστρέφει στην ισορροπία, το σώμα ακολουθεί. Το βάρος τότε δεν αντιμετωπίζεται σαν εχθρός, αλλά σα μήνυμα. Μια σημαντική ένδειξη του πώς λειτουργεί το νευρικό σύστημα, η πέψη, οι ορμόνες, η αναπνοή, ο ύπνος, το στρες, η ψυχική κατάσταση.

Μέσα από την εξάσκηση στις asanas, τη pranayama και το διαλογισμό, το σώμα αρχίζει να αποτοξινώνεται φυσικά, να ενεργοποιεί τον μεταβολισμό του, ηρεμώντας τα κέντρα έντασης και αποκαθιστώντας την εσωτερική ροή.

Η αναπνοή γίνεται πλούσια, βαθαίνει, έτσι ο νους καθαρίζει καιι οι οι μηχανισμοί αυτορρύθμισης αφυπνίζονται. Η πείνα σταδιακά παύει να είναι συναισθηματική αντίδραση και γεννιέται η πραγματική ανάγκη για θρέψη. Η κούραση δεν καλύπτεται με υπερφαγία αλλά με ξεκούραση. Το σώμα θυμάται ξανά πώς να ζει στη σοφία του.

Και έτσι, το «ιδανικό βάρος» δεν είναι αριθμός που επιβάλλεται απο εξωτερικούς παράγοντες αλλά δυναμική ισορροπία που προσαρμόζεται στις εποχές, στους βιορυθμούς, στην ηλικία, στη φύση και στην προσωπική ιδιοσυγκρασία του ανθρώπου. Άλλο βάρος χρειάζεται το σώμα σε περίοδο έντονης δημιουργίας, άλλο σε φάση ξεκούρασης και εσωτερικής μεταμόρφωσης. Άλλο στη φωτιά του καλοκαιριού, άλλο στην αργή σοφία του χειμώνα.

Η πρακτική και η φιλοσοφία γιόγκα δεν σε οδηγεί σε ένα σώμα «κατάλληλο για επίδειξη». Σε οδηγεί σε ένα σώμα κατάλληλο για ζωή.

Ένα σώμα που αναπνέει ελεύθερα. Που κινείται χωρίς πόνο. Που τρέφεται χωρίς ενοχή. Που ξεκουράζεται χωρίς φόβο. Που νιώθει χωρίς να καταπιέζεται.

Η απώλεια βάρους, όταν έρχεται μέσα από τη πρακτική , δεν είναι αποτέλεσμα εκβιασμού. Είναι αποτέλεσμα επιστροφής στην εσωτερική δομή, στην ισορροπία των επιπέδων ύπαρξης, στην ενότητα σώματος–νου–ψυχής. Γιατί όταν ο άνθρωπος ευθυγραμμίζεται, το σώμα δεν χρειάζεται να κρατά βάρος που δεν του ανήκει. Και τότε, φυσικά και αβίαστα, αρχίζει να απελευθερώνεται.

Όχι για να γίνει «αποδεκτό». Μα για να ‘ναι αληθινό.